Este video xoga con esa extraña sensación que se ten nos metro, que saes ó exterior coma quen chegase a un novo mundo. Podes imaxinar o que vas topar do outro lado, pero nunca o sabes seguro.

Este video pode parecer unha tremenda chorrada: uns rapaces (moi guapos, moi occidentais) foron a Mongolia a sacar polaroids (onde conseguen o papel para as polaroids?) e regalarllas ós nómadas que alí viven. ¿Que tipo de regalo absurdo é este?

O choio é que eu coido que tal vez ese sexa un dos mellores regalos que lles podas dar a esta xente. Nunhas cantas viaxes que fun por ahí fora acabei dando en pequenos lugares perdidos da man de todo o mundo, onde a xente vive unha vida moi sinxela e moi natural, e que tentan sacar un pouco de negocio dos turistas que por alí vamos. Pero eles seguen ó seu ritmo e parece que asumen que a súa vida vai seguir sendo a súa vida e tampouco lles preocupa moito o que temos. E tampouco parecen ser moi avariciosos co que podemos nos darlles: ou dito de outra maneira, non queren ter a vida que nos temos.

Así que pode que máis cartos nosos non queren. Pero si que aprecian algún pequeno detalle e cousas que sí que non teñen e nos sí. Para moita de esta xente unha cámara é algo inalcanzable, e mentras que nos que temos 2 millóns de fotos nunha tarxeta SD, eles se cadra teñen apenas un par de elas. Entendo que sí lles apeteza un regalo coma este, máis que que lle deamos unha propina. Un regalo é cortesía, unha propina non deixa de ser un pouco un asoballamento.

Pareceme encantador este pequeno proxecto.

¡Grandioso! Sólo le faltan un par de Kim Jong-Ils para ser perfecto.

Alguén pasou polo meu Flickr e reparou en esta foto, e serviume para voltar a revisitala, e o certo é que para ser unha foto chapuceira quedou cun certo encanto. (E ten unha sorpresiña na foto)

Estos dos años he trabajado con un chico carioca. Cuando hablába de Río de Janeiro era inevitable que mencionase el tema de las favelas. Como el comentaba, en Río hay una dualidad: abajo tienes la ciudad y en la colina tienes las favelas. No es un problema que puedas ignorar, está ahí delante de tus ojos.

Estos últimos meses he visto Tropa de Élite (y Tropa de Élite II) y su antecesor (en cierta manera) el documental Bus 174. Es sobre todo esta película, que arranca con una imagena aerea de Rio de Janeiro te confirma que todas las colinas son así.

Es llamativo que no sólo pasa en Río: en Caracas los ranchos están en las colinas, y algo similar sucede en Bogotá, donde el barrio de Ciudad Bolivar tambien está en una colina.

He dado un pequeño paseo por Flickr buscando fotos y seleccionando unas cuantas. Nunca he estado ni en Río, ni en Caracas ni en Bogotá, pero parto de la idea de que la fotografía refleja la realidad. Aquí dejo una selección de fotos por si os interesa el tema (las fotos no son para nada mías).

A xente De Mubi escolle tan ben as esceas das películas e ten un deseño tan chulo, que casi que non hei escribir moito máis das películas que me gustan aquí se non en principio deixalo no Mubi (ainda que coma non creo que teña moitas visitas tampouco serve para nada: bueno Mubi postea cousas no meu Facebook, supoño que iso teña un pouco máis repercusión)

Mi hermana vive en París muy cerca de una antigua vía de tren abandonada: la petite ceintre. Abandonada y sin ningún futuro pero ahí sigue. Este video es un viaje virtual por esta línea.

The TR-606 drum machine and TB-303 bass guitar synth were intended to be used as cheap, portable substitutes for acoustic performers. They were not a hit. Their cold, technical sounds must have sounded absurdly fake to guitarists and singers. Another new technology, digital sampling, offered more realistic results.

After Roland stopped making them, however, these gadgets were picked up years later by a new generation of artists. They unlocked the latent creative possibilities in something marketed for use in private, and the result was an explosion in popularity for electronic music.

The story of the Roland TB-303 syntethizer is always a great example on how failure could be success. In this article it serves as example on how Innovation is unpredictable.

Legend goes that the Roland TB-303 was suposed to simulate a Bass Guitar so solo guitarrists could play with accompained background bass. But, it did not sounded anything near a bass guitar, neither was easy to program. 

So it was a complete failure (only 10.000 units were sold between 1981 and 1984). But history goes, that a couple of clueless guys bougth one TB-303. They were in fact searching for a TB-808 that was completely hot in that time (everybody wanted one) and they just thougth this tmachine had a similar use. 

Besides not being a drum machine, it was nearly impossible to understand how it worked w(even worste if there were no manuals available) but they guys came with what was called later: the acid sound.

And then the legend started. TB-303 was used (and it is very expensive now) in many electronic records. Just an example: Here is TB-303 in Arround the World by Daft Punk.